Eski bir Şehir Manisi

Yaş kaç sayamadım yılları. Bir abaküs tutuşturdular elime. 15’e kadar bırakamadım. Çocukluğum oradan oraya savruldu da zannettim ki ben hep çocuk kaldım. Bir gün gözümü açtım Mardin tepelerindeyim elimde bir uçurtmayla, savurdum onu Ankara’dan Antalya’ya. Ben yine de hep Eskişehir’e hasret kaldım. En sevdiklerimin şehri dedim memleket hasretine yakalandım. Sonra hayat al sana Eskişehir dedi. Aşkı da verdi, hüznü de, merakı da… Ben yine bir başıma yalnız kaldım. Büyümemişsin diyenler oldu da ben aldırmadım. Şehirler mi büyütmedi de çocuk kaldım.

Ellerime tutuşturdular bir roman sanki sondan başla yazmaya der gibi en arka sayfasını açtırdılar. Başladım en sondan başa doğru saymaya. Çarpım tablosu ezberler gibi ezberledim her yazdığım satırı. Hayatımın tekerrürünü defalarca yaşadım da yenilenmedi aklım. Sanki hep geride kaldı da korktu adım atmaya kalbim. İstediğimi hep bir adım geri itti ellerim. Yarıda kaldı yine hayallerim. Boğazımda düğümledi sözcüklerim. Hislerime tercüman oldu kalemlerim.

Şimdi içim derin bir nehir. Uçurtmamı yutmuş kahrolası şehir. Çocukluğumun katili oldun.  Sana da aşk olsun Eskişehir!

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s